Páginas

Mostrando entradas con la etiqueta Música. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Música. Mostrar todas las entradas

jueves, 12 de febrero de 2015

Meniña de Auga. Lulavai


Galego

Meniña* da sexta lúa
ó abeiro do vento
que fala no mar.

Durme, ruliña*,
non olles pra/para ela,
ela durme no seu berce
de auga clara.

Nos meus, os teus ollos fondos,
mirada de ceo
alento de mel.

Durme, pequena,
na terra dos soños
que mecen o seu berce
de auga clara.




Español

Niña* de la sexta luna
al amparo del viento
que habla en el mar.

Duerme, niñita/palomita/cariñito*,
no mires para ella,
ella duerme en su cuna
de agua clara.

En los míos, tus ojos fondos/profundos,
mirada de cielo
aliento de miel.

Duerme, pequeña,
en la tierra de los sueños
que mecen su cuna
de agua clara.


*Meniña:
Niña nacida hace poco tiempo o de poca edad.

*Ruliña:
"Ruliña" no tiene una traducción literal al español. Esta palabra viene dada de la unión del término "rula" con el sufijo diminutivo -iña. Una "rula", en gallego, es un tipo de ave de la familia de las colúmbidas (palomas, tórtolas...), y, además de utilizarla para referirnos a dichas aves, también la usamos para expresar cariño hacia una mujer o niña.

Intenté ser lo más fiel y preciso a la hora de traducir, así que si hay algún error pido disculpas por ello.

Descubrí a este maravilloso grupo hace unas pocas semanas y, como todo lo bueno se comparte, ahí os dejo una de sus canciones para que la disfrutéis tanto como yo.

miércoles, 5 de febrero de 2014

Basia Bulat

He aquí uno de esos temas que descubrí recientemente y que me gustaría compartir con tod@s vosotr@s. Tall tall shadow - Basia Bulat.

martes, 24 de diciembre de 2013

Ab imo pectore.

Sin respuestas a las mismas preguntas, sin entender todavía el porqué, pero completamente cambiado y diferente.

Más fuerte, más feliz, menos dependiente.

Con una sonrisa que nace de la voluntad y no del espejismo que generan las demás personas en mi interior. Creyendo y luchando por algo real y al alcance de mi mano, y no por los sueños de aquellas personas a las que nunca habré importado.

Es con el paso del tiempo con lo que nos damos cuenta de que a uno no lo abandonan, sino que se abandona.
Se abandona el mismo día en el que deja de prestarse tanta atención e importancia como la que le presta a los demás y a sus necesidades. Se abandona el mismo día en el que se desvela a cualquier hora de la noche para atender una llamada de aquellas personas que, una vez zanjen sus problemas, volverán a ausentarse hasta que de nuevo se sientan desbordadas. Se abandona el mismo día en el que se piensa que su felicidad depende de hacer feliz al resto de personas sin hacerse feliz a sí mismo. Se abandona y fracasa ese día en el que espera de los demás lo mismo que esperaría de sí mismo.

Nunca había dejado de ser aquel chaval estúpido e inmaduro y es ahora cuando me doy cuenta. Es ahora, siendo plenamente consciente del cambio que viví, cuando me doy cuenta de que nunca había dejado de ser aquella persona a la que tanto odiaba. Simplemente me volví dependiente de las demás personas para ocultarme de mí mismo.

Fue en la soledad de estos años y en mi voluntad por querer cambiar y ser feliz en dónde encontré lo que realmente buscaba. Me perdí hasta encontrarme para enfrentarme a mí mismo. Y ahora me doy cuenta de que no os reconozco porque nunca os llegué a conocer verdaderamente, del mismo modo en el que nunca llegué a conocerme del todo a mí mismo.

Y ahora, que al fin sé quién soy y lo que quiero, sé que no os necesito. Mi felicidad reside en mi voluntad.

Gracias por este cambio. Eso sí os lo debo de todo corazón.

Tres años. Tres años aprendiendo a ser feliz y mejor persona. :-))

sábado, 12 de octubre de 2013

Wim Mertens


Close Cover - Wim Mertens :-)

No es el videoclip original de la canción, pero es sumamente bonito y de ahí que lo comparta.

martes, 4 de junio de 2013

Lo bueno se comparte.

Aprovechando que tengo tiempo, actualizo para compartir algunos nombres de canciones y de grupos que descubrí estos últimos meses, y que, sin duda, se merecen un huequecillo en mi "aparcado" Blog.

Empezando por orden de descubrimiento, más o menos, me pongo con Gotye y la encantadora Kimbra. A estos dos artistazos, los descubrí por la famosa canción "Somebody that I used to now". No forman parte de un mismo grupo, pero quisieron juntarse un día para cantar esa maravillosa canción y, sinceramente, bendito el día en el que se pusieron de acuerdo para ello. 
Es curioso que ambos artistas se hayan juntado, cuando ya de por sí entre ellos se dan notables diferencias, pero por si esto fuera poco, si investigamos entre los temas de la una y el otro, nos topamos que aparte de ser diferentes entre ellos, la música de ambos tiene "un algo" diferente a lo que normalmente se compone y publica hoy en día.

De Kimbra podría pasarme horas hablando. Un estilo diferente, voz impecable, rareza en todos los sentidos, sumamente guapa, y una "puesta en escena" curiosísima a la par que compleja. De regalo os dejo "Settle Down" (no es la versión oficial, pero sobra explicar porque comparto semejante actuación). Por supuesto, como siempre, os invito a investigar otros temas, porque la inmensa mayoría de temas de ambos artistas son una gozada.

Unos meses más tarde, y gracias a la genialísima serie The Good Wife, descubrí al sin duda histriónico Andrew Bird y su peculiar banda. Mientras iniciaba la serie y me enamoraba todavía más del papel de Alicia Florrick (nombre de la personaje principal), pues iba sonando el tema "Fake palindromes" y yo como obseso de las Bandas Sonoras de series y películas que soy, pues terminé pegando el móvil al altavoz para que reconociera el título de la canción, y aquí estoy hoy, jejeje.
Tiene algún que otro tema que merece la pena, pero nada del otro mundo, lo reconozco. Recomiendo escuchar "Fake palindromes" en su versión normal, sin ser en directo, ya que suena muy bien.

Unas semanas más tarde, una buena amiga me descubrió el tema "Stubborn love" de The Lumineers. Gran mensaje, buena música, y una canción que no me preguntéis por qué, pero logra que tenga ganas de conquistar el mundo de lo motivante que me resulta. 
Supongo que a la inmensa mayoría de gente os sonará más por su tema "Ho hey", el cual sale como música de fondo en un anuncio de un refresco de sobra conocido.

Aquí entremedias y brevemente, os pongo el tema descubierto por aquel entonces en The Walking Dead, y que me tuvo una semana atrapadísimo. Se llama "Lead me home" (si algún día desaparece el enlace que redirecciona al vídeo, culpar a youtube, sorry) de Jamie N. Commons. Es una gozada.

Y finalmente, dejándome algún que otro tema aparcado para no saturaros demasiado, pues cuelgo la última maravilla que descubrí hace apenas 15 días. 

Tres hermanas con un estilo ochentero, y que, sorprendentemente, son más jóvenes que yo (si mal no leí), lo cual me sorprende porque es un gustazo toparse con gente joven que no se echa a perder entre la música basura y comercial de hoy en día. 
Los temas son una gozada, además de muy originales. Buenísimos videoclips de sus temas más conocidos, y una vez más, destacan por diferenciarse de las tendencias modernas.

La única pega que me atrevo a ponerles, es que en directo pierden bastante, pero creo que la mala amplificación de los conciertos que pude ver por ahí colgados ayudaron a que así lo piense. Sonaba todo enlatado y sin eco, lo cual es extraño.

El grupo se llama Haim, y el tema que os dejo (esta vez cuelgo el vídeo además del título con enlace) se llama "Don´t save me"

Un saludín, y espero que os gusten. :-))

viernes, 28 de septiembre de 2012

Conditio sine qua non.

Lo queremos todo sin merecernos nada y, cuando ya lo tenemos, carece de sentido y de valor. Capricho lo llaman algunos. Cosas del destino y necesidades irracionales que nacen de la nada.

Podemos ser ricos sin darnos cuenta, no porque llevemos los bolsillos llenos de billetes que caen uno a uno al emprender la marcha, sino por tener a nuestro lado todo aquello que realmente buscamos y que, todavía, sin saber muy bien por qué, no somos conscientes de que es lo que realmente estamos buscando, siendo, por lo tanto, nuestra necesidad más inmediata.

Podemos mirar esos ojos todos los días de nuestra vida, a cada amanecer, a cada despertar, a cada rato que pasa, y no saber que en ellos se esconde nuestra verdadera felicidad.
Ignorar que a nuestro lado tenemos todo aquello por lo que debemos luchar y que, con el tiempo, terminará alejándose a pasos agigantados hacia algún lugar del cual nada sabremos, y del cual jamás volverá.

Tocar mil veces esa “fortuna” con las manos, con nuestra piel, e impregnarnos de riqueza sin saberlo, sin ser conscientes de que en ese momento, en ese preciso momento, estamos tocando un pedazo de cielo por el cual daríamos la vida si realmente lo viéramos como tal.

Humanos… siempre condenados a ser unos inconscientes pues sin esta condición no seríamos humanos.

martes, 18 de septiembre de 2012

Cuando se ama a una persona.

Hace tiempo que vengo disfrutando de una bonita canción que hoy me apetece compartir con todos/as vosotros/as, y la cual, tras leer una pequeña explicación, espero que os guste tanto como a mí.

Se trata de una canción de un joven dublinés de 19 años llamado Ryan O’Shaughnessy, con la cual sin lugar a dudas, debutó y pasó a la posteridad en el programa británico “Britains got talent”, algo así como el “OT” británico, salvo por la enorme diferencia de que en éste sí hay enormes dosis de talento.

El joven en cuestión, no se considera ni una estrella, ni un chico talentoso, ni un compositor de obras excepcionales, salvo por uno o dos temas, y éste en cuestión es uno de ellos, en el que manda un mensaje verdaderamente bonito a la chica a la que ama. -¿Se pone interesante verdad?-

Toca y compone no para satisfacer al público, sino para sentirse bien consigo mismo y dar rienda suelta a sus sentimientos, no como estos/as “artistas” de hoy en día a los/as que les escriben “sus” canciones un grupo de especialistas en vender discos como churros, y que el día de mañana serán olvidados y carecerán de sentido.

¿Dónde está aquí la historia? La historia está en que esta canción está dirigida a una de sus amigas, de la cual está perdidamente enamorado “sin que ella lo sepa”. La conoce desde hace seis años, y desde hace un tiempo que viene sintiendo algo más que amistad por ella.

Se presentó al casting, se plantó delante de miles de personas, y no para satisfacer al público (en un principio), sino para declararse a su amiga con una bonita canción de la cual ella no estaba al corriente. Incapaz de pronunciar su nombre, se dirige a ella y le canta donde quiera que esté viendo el programa, y lo hace con una profunda sinceridad que espero que os guste tanto como a mí.

Lo que ocurrió después ya lo investigaréis, lo importante es este preciso instante :-))

Canción: No name
Artista: Ryan O’Shaughnessy


Letra:

Every now and then I see I part of you I haven’t seen
Birds can swim and fish can fly the road is long I wonder way
One of these days you’ll realize what you mean to me ohhh
Every now and then I see a part of you I’ve never seen


Well I try to talk but I can’t
My soul has turned to steel
This happens every now and then when I try to tell you just how I feel
So if you ever love somebody
You gotta keep them close
When you lose grip of their body
You’ll be falling

Because I’m falling

Deeper in love
In love
Deeper in love
In love
Deeper in love
In love

No es ni por asomo el artista más talentoso que pasó por ese programa, y mucho menos por esa edición, pero me gustó haberlo descubierto, sin lugar a dudas.

PD: Yo me enamoré de la morena de rizos de la grada jajaja :-) Disfruten :-)